یکی مونده به آخری

ای دوست من ، من آن نیستم که می نمایم .
نمود پیراهنی ست که به تن دارم – پیراهنی بافته ز جان که مرا از پرسش های تو وتو را از فراموشی من در امان می دارد .
آن " منی " که در من است ، ای دوست ، در خانه ی خاموشی ساکن است وتا ابد همان جا می ماند ، ناشناس ودرنیافتنی .
...
دوست من، تو دوست من نیستی، ولی من چگونه این را به تو بفهمانم؟ راه من راه تو نیست گرچه با هم راه می رویم  ، دست در دست .

افسانه ام.