کمدی الهی
كمدي الهي ...
دانته....
ورژيل ....
بئاتريس....
كتاب رو كنار مي ذارم ...
نه، اين بار قصه ، قصه ي افسانه ست ....
تقومم رو بر ميدارم و شروع مي كنم به نو شتن ، خوب كجا موندم : اول شهريور...
يكي بود ، يكي نبود
يه خدا بود ،
يه زمين با هفت ميليارد جمعيت .
يه خدا بود و هفت ميليارد آدمي زاد و هفت ميليارد افسانه ...
اما قصه ي ما ، افسانه ي افسانه است ...
يه دختر بچه ي سيزده ساله ي احساساتي و عجول اما شيفته ي شكار ...
جونم براتون بگه : نزديك بود قصه به سر برسه و افسانه به هيچ جايي نرسه ...
لابه لاي برگهاي تقويمش ، لابه لاي روزهاي مه گرفته اش ، لابه لاي رنگ ها گم اش كرده بود
افسانه ! مخاطب اش رو گم كرده بود ،
نشونه هارو يادش رفته بود و داشت عادت مي كرد ، داشت پابند مي شد ، داشت دل مي بست ، داشت يادش مي رفت ..
تو شلوغي بين اين هفت ميليارد گم اش كرده بود، تو شلوغي زمين ...
باورش كرده بود اما باورش رو هم گم كرده بود ....
با خودش گفت : اين راه بي هيچ همسفري ....؟؟؟؟!!!!
رفت كلي گشت و برگشت وگفت:
اين راه بي تو .....؟؟؟؟!!!!
گريه كرد ،
افسانه ي قصمه ي ما گريه كرد واشك ريخت وفرياد زد وفرياد زد و گفت :
الهي الهي ! لماذا تركتني ؟!*
وباز هم گريه كرد و باز هم فرياد زد ،
تا يه روز صبح ، يه صبح مث همين امروز صبح ،
اون بهش لبخند زد وگفت : كجا مرا مي جويي؟!
و افسانه فقط گفت : آمين ، آمين و ديگه يه دختر بچه ي سيزده ساله ي عجول نبود.
*پروردگارمن،پروردگارمن!چرا مرا تنها گذاشتي!؟
واپسي كلمات مسيح بر روي صليب(انجيل مرقس)
گرنروي به سوي او راست بگو كجا روي
هر طرفي كه بنگري ملك وي است و كوي او
دلم مي خواست از راهها و همراهها و همسفرهاي افسانه هم بنويسم نمي دونم شايد هم نوشتم.
ميگم كي ميشه منم مثل بقيه ملت حرفامو تو چند سطر بنويسم !!آدم پر حرف هرجا باشه خودشو نشون ميده!
ای دوست من ، من آن نیستم که می نمایم .