این پست عنوان ندارد...

وقتی می دونم تو به من فکر نمی کنی ،

به زمان هم شک می کنم

ساعت ها هم دروغ می گویند ،

مثل قاصدکهایی که گاه برای دلخوشی من سر می رسند.....

-این پست قرار نبود این باشه!!!

-از ۲۱ تا فقط تونستم ۱۳ تا هدیه به خودم بدم ، فک کنم من همون افسانه ی ۱۳ ساله ام هنوز! این هم یه دلیل دیگه برا اثباتش !!!

-....................

+ نوشته شده در سه شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۰ ساعت 10:21 AM توسط افسانه |

ای دوست من ، من آن نیستم که می نمایم .
نمود پیراهنی ست که به تن دارم – پیراهنی بافته ز جان که مرا از پرسش های تو وتو را از فراموشی من در امان می دارد .
آن " منی " که در من است ، ای دوست ، در خانه ی خاموشی ساکن است وتا ابد همان جا می ماند ، ناشناس ودرنیافتنی .
...
دوست من، تو دوست من نیستی، ولی من چگونه این را به تو بفهمانم؟ راه من راه تو نیست گرچه با هم راه می رویم ، دست در دست .

افسانه ام.

نوشته‌های پیشین

پیوندها

BLOGFA.COM

یکی مونده به آخری