یک هفته تمام شاید هم بیشتر ، ذهنم پر از افکارو جملات بی شیرازه ای که من ازشون فرار می کنم !نمی دونم چرا یه قلم ورنمی دارم تا خودمو خلاص کنم از دستشون!

بالاخره شروع  می کنم به نوشتن ؛محو می شن  هیچی یادم نمیاد فکرایی که تا چند لحظه پیش همش داشتن تو ذهنم تکرار می شدند ومن ازشون فرار می کردم انگار حالا دیگه اونا دارن ازم فرار می کنن این جوری آزار دهنده تر ان.

افکاری همزمان به ذهنم هجوم میارن  هیچ کدوم جاشو به اون یکی نمی ده تا من بتونم به یه موضوع واحد فکر کنم ، همه چیز یهو وبا هم به ذهنم هجوم میارن.

یاد بچگی هام می افتم که عاشق جمع کردن سنجاقک وپروانه بودم صبح های بهاری و تا بستونی تا از خواب بیدار می شدم مستقیم می رفتم تو باغ دنبال اون بدبختا کم بلا سرشون نمی آوردم!!گاهی دنبالشون اون قد دور می شدم که می اومدن دنبالم.

یهو دلم برا همه تنگ میشه مث کسی که بخواد یه سفر دور ودراز بره، اونم تنهایی !!

هر کاری می کنم فک می کنم بی فایده است  ومسخره :

                                                                     کتاب خوندن.

                                                                     ورزش کردن

                                                                     درس خوندن

                                                                     بیرون رفتن

                                                                     یا حتی مسواک زدن...

                                                                     حتی به این فکر می کنم که  وبلاگمو حذف کنم خلاص  

                                                                     اینجا نوشتن دیگه بی فایده ترینش!                                                                                                                                            

با آدمایی کا با بقیه متفاوت ان مشکلی ندارم حتی یه جورایی از آدمای متفاوت خوشم هم میاد ،اما به آدمایی که می خوان با بقیه متفاوت باشن اونم به هر قیمتی آلرژی دارم ونمی تونم بیشتر از چند دقیقه تحملشون کنم.

الان دیگه برام مهم نیس که بتونم تو چشای .... نگاه کنم وبهش بگم سوسک مغرور!!!بیشتر دلم می خواست می دونستم چه حسی دارم واونو بیان می کردم.

نمی دونم تورو دوست دارم یا یکی مث تو رو هم می تونم دوست داشته باشم!حتی نمی دونم کدومش قشنگتره این که فقط  تورو دوست داشته باشم یا هر کسی مث تورو بتونم دوست داشته باشم!!اصلا لازمه برام خاص باشی؟؟؟

وقتی کسی بهم میگه دوستت دارم بیشتر از این که خوشحال بشم می ترسم !- قبل ترها احساس غرور می کردم- اون وقت دلم می خواد بخزم تو یه گوشه که کسی دور وبرم نباشه.

وقتی عصبی میشم گوشی ام رو خاموش می کنم یا حتی مخاطبامو حذف می کنم اما راستش من اکثر شماره هارو حفظم.

نمی دونم راست می گم یا دروغ! خیلی وقته تصمییم گرفتم دیگه هیچ دروغ کوچیک وبزرگی نگم اما از حرفایی که می زنم نمی دونم کدومش راسته کدومش دروغ !آخه نمی دونم  بین همه ی احتمالا کدومش اتفاق شد کدومش احتمال موند!!منم یکی شو انتخاب می کنم برا خودم واون میشه راست من!!

 

پ . ن : ممکن است از من دور شده باشی اما کوچکتر هرگز!

           بگذار بگویند از پرسپکتیو هیچ نمی داند.....

 

پ . ن :همون یه بیت شعری هم که دوستش داشتم یادم نمیاد!!!!